Poezja i proza

Poezja i proza to seria wierszy o modzie, kostce brukowej, historii. Najczęściej zapisana rymem częstochowskim techniką haftu ręcznego na tkaninie. 

W procesie rozwoju twórczości Drożyńska zaczęła robić prace, w których odeszła od rzemieślniczego kunsztu i zwróciła się w stronę tworzenia wariacji z użyciem wielu ściegów. Opracowała również własny ścieg, będący kombinacją fastrygi oraz ściegów za igłą i przed igłą. Nazwała go ściegiem anarchistycznym. Ten ścieg jest mieszanką najprostszych ściegów i łamie wszystkie prawidła rzemiosła. W autorskiej technice artystka zrealizowała prace z serii Czarno na białym, Poezja czy proza, Przyjaciółki i Haftowanie w podróży. 

Stach Szabłowski w tekście Doskonały fantom strachu, czyli haftowanie nowej normalności w Przekroju napisał o tym cyklu prac: „W hafcie Poezja czy proza Drożyńska wyszywa strumień świadomości. „Wstawanie. Wyzwanie. Śniadanie. Konanie. Dziecka. Odprowadzanie. Żyłowanie. Przyprowadzanie. Zdychanie. Wychodzenie. Cierpienie. Pitów. Składanie. Dogorywanie. Prania. Wywieszanie”. Wyszywany nicią dziennik-litania ciągnie się dalej, dopóki na tkaninie starcza miejsca. Praca powstała przed pandemią, ale przecież codzienność nigdy się nie kończy. Czym jest codzienność czasów zarazy, w których zamknięci w domach, przeżywaliśmy powszednie dni intensywniej niż zwykle? Poezją? Dramatem? Czy prozą, która jedynie nabrała jeszcze więcej gatunkowego ciężaru?”