Obrusy

Seria prac poświęcona różnorodnej tematyce. Każda tkanina jest rodzajem eseju poświęconym zagadnieniom takim jak: chemia z Niemiec, mury, zęby, psy.

Obrusy zostały wyhaftowane z użyciem ikonografii języka migowego, symboliki tatuażu więziennego, alfabetu Morse’a, alfabetu Braille’a, znaków drogowych, ewakuacyjnych, ostrzegawczych, tablic informacyjnych, ikonografii ustrojów politycznych, log korporacji, grafik ilustrujących ruchy społeczne, gestu Victorii, alfabetu gruzińskiego, arabskiego, afrikaans, graficznych rysunków gwiazdozbiorów. Pierwotnie obrusem nazywano ścierkę. Brusić/bruszenie to staropolskie ścieranie, dopiero w późnym średniowieczu nakrywano nią stół. W obrusie ścierają się teksty, znaki, obrazy oraz wspólnoty.

Obrus jest płaszczyzną spotkania. Łączy kubek, talerz, dłonie, ciało, myśli gościa i gospodarza. Wszyscy żyją pod gwiazdozbiorem, zdystansowani, bliskość jest zagrożeniem. Język jest poplątany, niebieski i zrobił się na nim supeł. Litery są ornamentami. Gesty są słowami. Logika, rozum i proporcje się nie sprawdziły. Kompot jest cierpki, zupa jest słodka, ciasto jest gorzkie. Dłonie na obrusie są połączone i bezpieczne.