Chleb, hlep, help

Ta praca opiera się na jednym słowie „chleb” zapisanym na trzy sposoby. Najpierw normalnie tak jak się je pisze. Potem fonetycznie jako „hlep”. A na końcu w uproszczonej formie bez pierwszej litery i bez charakterystycznego „brzuszka” w literze „p” co prowadzi do słowa „help”. W tym momencie „chleb” zaczyna brzmieć jak wołanie o pomoc. Od jedzenia do głosu.

„Chleb” jest tu znakiem czegoś absolutnie podstawowego potrzeby troski przetrwania. Ale też momentu w którym jego brak uruchamia język. Przejście od „chleb” do „help” można czytać jak proces chwilę w której brak realnej cielesnej podstawy życia zamienia się w wołanie. Od rzeczy do dźwięku. Od jedzenia do krzyku. Forma pośrednia „hlep” jest jak język w kryzysie nie do końca poprawny chwiejny jakby sam się rozpadał pod naciskiem przemocy.

Haft został wykonany czarną nicią na jaskrawo różowej tkaninie. Ten mocny kontrast odwołuje się do estetyki i symboliki ruchów anarchistyczno feministycznych. Język protestu spotyka się tu z miękką tekstylną materią co wzmacnia polityczny wymiar pracy.

Bliskość brzmienia słów „chleb” i „help” pokazuje że wołanie o pomoc nie przychodzi z zewnątrz lecz wyrasta bezpośrednio z doświadczenia głodu. Przejście z języka polskiego do angielskiego otwiera to doświadczenie na szerszy uniwersalny kontekst. „Help” działa jak alarm zrozumiały ponad granicami. Małe przesunięcie w zapisie jednego słowa odsłania napięcie między codziennym gestem karmienia a historią w której chleb przestaje oznaczać życie a zaczyna oznaczać jego brak.